یوه واحد ګوند ځخه ملاتړ زمونږ د ټولو مشترکه وظیفه ده!

د نوی عیسوی ۲۰۱۰ کال په لمړنی شپه د دوسیاسی ګوندونو د یوالی اواتحاد خبر دافغا نستان د خلق دموکراتیک ګوند (وطن ) ګوند د ټولو هغو غړو لپاره کوم چی د۱۷ کالو را پدی خوا د حزب د یووالی په باب انتظار درلود یو ډیر د خوښی او خوشحالی نه ډک پیغام او پیام و. د دی پیغام د اوریدو وروسته په داخل او خارج کی د حزب د اعضاو ترمنځ د مبارکی او خوشحالی پیغامونه د تیلفونو، بریښنالیکونو په ذریعه په ډیره چټکی تبادله شول او د ټولو په زړونو کی دا هیله او امید بیا راژوندی شو چی د یوه واحد ګوند په موجودیت کی چی د وخت تقضا او غوښتنه ده کولای شو په پوره اطمينان اوبشپړ باور دافغانستان روانی کشالی ته دافغا نستان دخلګو په کمک او همکاری دپای ټکی کیښول شی اود واحد ګوند بنسټ یی په افغانستان یو نیک اقدام وباله ، په دی توګه دحزب پخوانی غړی په دی هیله او ارزو دی چی بیله کومه ځنډه به دافغانستان ټول اولس دیوه واحد دموکراتیک ګوند درلودنکی شی او ټول هغه سیاسی حزبونه اوجلا جلا ډلی چی ددموکراسی او اجتماعی عدالت پلوي دي ډیر ژر خپل پیوستون دنوموړی واحد ګونو سره اعلان کړي اونوموړی ګوند به دیوه مخکش دموکراتیک ګوند رول ولوبوی او دا ګوند به په اینده کی په افغانستان دټولو چپودموکراتیک ګوندونو په عمده بنسټ تبدیل شی.
همدارنګه دالمان دهامبورک په ښارکی دروان عیسوی دجنوری دمیاشتی ۳۰نیټه د افغانستان دخلق دموکراتیک (وطن)ګوند ځخه جلاشویو سیاسی(۱۰) ګوندونو مشرانو اوځینو مستقیلو سیاسی شخصیتونواومختلفو نهادونو ګډه غونډه چی په افغا نستان کی دیوه سیاسی واحد کوند دایجاد دلارو چارو په هکله جوړه شوی و نور هم په افغا نستان کی دیوه مشترک سیاسی ګوند هلی ځلی غښتلی او ګړندی کړی،دنوموړی غونډی دبرخوالو دویناو په مطا لعه سره یومهمه مثبته نتجه لاسته راځی چی دغونډی ټول ګډونوال په هغه باندی په اتفاق ښکاره کیدل هغه په افغانستان کی دیوه واحد دموکراتیک ګوند جوړه ولو پر ضرورت باندی ټینګار و، دغونډی دوینا والو په خبروکی په دی باب ډیری مشترکی وجه او دنظر نژدی والی ترسترګو کیږی.

په دې كې شك نشته چې تير ديرش كلن اوږده بحران، پرديو يرغلونو او كورنيو جګړو زموږ د هیواد ټول اقتصادي بنسټونه و نړول، په دې موده كې نه يوازې دا چې زموږ هیواد له پرمختګ پاته شو بلكې شته شتمنۍ، مغزونه او آبادۍ يې د جګړو په اور كې لوخړه شوې، اته كاله وړاندې چې په افغانستان كې د بین المللی ټولنی په نوښت او مستقیمه مداخله دترهګری سره دمبارزی تر نامه لاندی د نوي نظام بنسټ كيښودل شو په ولس كې دغه هيلې را پيدا شوې چې نور به بحران پاى مومي او افغانان به ورو ورو بيرته د ژوند عادي بهير ته را وګرځي او په خپل همت به د نړۍ له نورو ولسونو سره همګام شي. خو دا دي اته كلونه وروسته متاسفانه موږ وينو چې هغه هيلې تر سره نه شوې، پردې به اوس څه نه وايو چې ولې تر سره نه شوې، كومې غلطۍ او ستونزې وې چې په هیواد كې سوله بشپړه تامين نه شوه، جګړو دوام و موند او هیوادوال مو بيا هم د جګړو په شوم سيوري كې په بې وزلۍ، بد امنۍ او ناكرارۍ كې پر ژوند تيرولو محكوم دي.،ددی ټولو ناخوالو اوسرګردانیو یوازنی علت په هیواد کی دیوه واحد دموکراتیک ګوند نه موجودیت ګڼل کیدای شي.

بايد ومنو چې زموږ په هیواد كې د نظام په وړاندې وسله وال مقاومت د يوې توطيې له مخې دپردیوله جانبه دخپلو مخکنیو متحدینو او زړوانډوالانو په کمک چی مخکی تر مخکی دافغا نستان په حکومت کی ځای په ځای شوې ول ژوندى وساتل شو او ځواكمن كړاى شو، ځكه خو اوس له اته نيمو كلونو وروسته يو ځل بيا دا اړتيا ليدل كیږی چې هم افغان دولت او هم نړيواله ټولنه افغان بحران ته د حل په يوه نوې لاره فكر وكړي چې دغه لاره دا اوس د سولې او جوړ جاړي په پروسه باندی تکیه کول دی ددی پروسی تطبیق نه یوازی دمخالفینو سره چی داوسنی نظام په وړاندی په مصلحانه مبارزه بوخت دی ضرور بلل کیداشی او نه دسولی دتامین په جهت کی کوم خاص رول لوبولی شی ترځو په افغانستان کی دټولو سیاسی احزابو سره د مشترک تفاهم و نتجی ته نه وی رسیدلی بنا د دی بهیر دچټکتیا په منظور یوه قوی واحد دموکراتیک ګوند وایجاد ته نسبت بل هروخت ته خاص ضرورت احساس کیږې.ترځو د همدی واحد دموکرات چوکاټ په وجود کی دسولی پروسه تعقیب شی.

واقعيت دا دى چې دا زموږ د افغانستان د خ،د،ګ او وطن ګوند دپخوانیو او موجوده ټولو غړو ایمانی او وجدانی وظیفه او ضرورت دى چې دنوموړی سیاسی پروسی هلی ځلی په پره اخلاص او صداقت غښتلی کړو او پری نږدو خدا ی مه کړه بیاهم دغه لوی چانس چه دیوه واحد ګوند دجوړیدو لپاره پیل شوی دی دناکامیو سره مخامخ شی چی د دوهم ځل لپاره و همدغی نقطی او نتجی ته رسیدل به بیا ډیر مشکل وی او وخت به موله لاسه وتلی وی او تر دی اضافه مشکیلات به په دغه سیاسی جوړښت کی راته پیښ وی او بیابه څان ورځینی خلاص نه کړای شو او نه به دخپلو ځانونو لپاره په خلګو کی څای پیدا کړو.

لازمه ده چی دحزب ټول غړی د تیرو ترخو تجربو ځخه دعبرت په صورت کی یوه او بل ته د اخلاص غیږی په پوره صداقت خلاصی کړو تیری ټولی ناخوالی چی دپردیو له لوری دحزب پر غړو باندی په اګاهانه ویاهم په غیری اګاهانه شکل تحمیل شوی او دحزب غړی یی دیوه اوبل په مقابل کی استعمال کړل دوطن دملی ګټو په خاطر ویوه طرف ته پریږدو او دحزب د شهدانو و ارمانو ته د خدمت جوګه شو او د شهیدانو د اولادو له سره د وژنو او جګړو شوم سيورى لرې کړو.

نه باید نور دیوه اوبل په ضد د خپلو شخصی ګټو د تامین په خاطر او یا دخپل شهرت دلوړه ولو په منظور بد او رد ووایو او په مختلفو نومونو یو اوبل متهم کړو زموږ د بې وزليو او بدمرغيو اصلي لامل همدغه دى، زموږ د سياسي ګډوډيو او ناخوالو اصلي سبب همدغه دى او همدغه بی اتفاقی او بغض او کینه ده چی بعضی اشخاص یی له زړونو نه باسی او همیشه په اور باندی داوبو پرځای تیل پاشی ، تیر شوی او هیر شوی زخمونه چی دخاوری اووطن ددښمنانو په خوله را مینځ ته شوی ول له سره هره ور ځ تازه کوی د دی دغه رنګه فعالیتونو نه داچی کوم ځای نیسی بلکی د وينی دچنجیانو په څیر زموږ د ټولنې سیاسی او مدنی ارزښتونه له دننه څخه خوري او دتل لپاره یی له مینځه وړی او دښمنانو ته دتبلیغ زمینه مساعدوی.

زموږ دهیواد خلګ خصوصا ځوانان پرديو ته مجبوروي، او د خپلو معنويتونو څخه يې بی برخه او پردى كوي. اودحزب غړی ددشمنانو وجال ته په لوی لاس ور ټیله کوی،دا ډله ښاغلی چی خپل ځان ته په اصطلاح روشنفکران او دموکراسی پلوی او دافغا نستان دخلق دموکراتیک ویاهم حزب وطن غړی هم وایی دحزب ددښمنانو په پله خپل قدمونه لا اوس هم ږدي او له تیرو ترخو تجربو ځخه یی لا تر نن پوری هم عبرت نه دی اخستي دی لا نورو جرمونوته هم په اګاهانه تو ګه دحزب په داخل کی ادامه ور کوی،دا به ددوی ډیره لویه اشتباه وی چی دافغانستان دخلق دموکراتیک ګوند د اکثریت غړو د غوښتنو مطابق چه په یوه واحد ګوند را ټولیدل او د هغه ځخه ملاتړ دي خپل تلاشونه یو ځای او ملګری نه ګړی، داڅکه کاروان د یوه مشترک هدف په منظور مخ په وړاندی روان دی،دی به د خپل غفلت په جه له دی کاروان حتمی شاته پا ته کیږی او دپیښو ټول مسئولیت به هم په اینده کی د دی ډلی په غاړه وی او هره ښه موقع به یی دلاسه وتلی وی.

لکه څرنګه چه لیدل کیږی له کومه وخت چی دټولو سیاسی دمو کراتیکو حزبونو دمشرانو له لوری ددی یوی میا شتی په جریان کی دیوه واحد ګوند دجوړیدو په اجندا باندی په براخه کچه خبری اوځیړنی روانی دي او هره ورځ نسبت بلی ورځی ته ښه پرمختګونه را مینځ ته کیږی او دپخوانی حزب ټول غړی ور سره علاقه ښیی او ملا تړ ورځینی اعلانوی،دافغانستان دخلق دموکراتیک ګوند پخوانی اونوی دښمنان دوارخطایی سره مخامخ شوی دی اوسم دستی یی ددی پروسی دناکامیدو په خا طر دخبلو انترنیتی سایتونو له طریقه اوهم دتلویزیونی خاصو پروګرامونو له لاری په ناوړو تبلغا تو لاس پوری کړي دي اودحزب دغړو تر مینځ واختلافاتو ته لمن وهی د حزبی رهبرانو،سیاسی شخصیتونواو نظامی با تجربه جنرالانو په ضد غیری واقعی اودحقیقت نه لیری تبلغاتو یی لاس پوری کړی دی،او ډیر تر وخت تیری خبري اوزړی بعضی ددشمن په خوله جوړشوی تصویری ویدیویی فلمونه پورته او کښته کوی، ښه مونږ د هغو ځخه کومه خاصه ګیله نه لرو دا ځکه چی د هغوی موضعګیری لا پخوا د افغانستان دخلق دموکراتیک پر ضد روښانه او معلومه ده، ولی زمونږ افسوس په دی خبره دی چه د افغانستان د خلق دموکراتیک ګوند بعضو غړو چه په مختلفو نومونو ځینی انترنیتی سایتونه په دی نزدو کی په دی هدف خلاص کړی دی چه حزب او خلګو ته له دی لاری خدمت وکړی متاسفانه او بدبختانه هغوی هغه مضامین او تصویری ویډویی فلمونه د حزب د مخالفینو له سایتونو ځخه کټ مټ کاپی کوی او په خپلو سایتونوکی یی نشر کوی.

په دی زمونږ غرض نشته چی ولی دا کار کوی داځکه چه هر ځوک حق لری چه خپل نظر ازاد بیان کړی او د مطبوعاتو له آزادی ځخه برخمن وی، زمونږ افسوس بیاهم پردی باندی دی چه ولی دوی خپله ابتکار له لاسه ور کړی چی دهیواد او خلګو ددشمنانو په پله باندی قدمونه ږدي اویا تلاش کوی چی نورهم په دغه ناجایزه اعمالو کی ځان ور ګډ کړی،دی په دی نامه چی په اروپا اویا امریکا کی ژوندکوی یو نوع دیکتاتوری ډوله برخورد کوی او ځان ډیر هوښیار بولی دبل ملګری او یادوست وخبرو اونصیحت ته هم غوږ نه نیسي او همیشه خپله خبره مهمه ګڼی اوتلاش کوی چی نورهم دځان په رنګ بدل کړي په اصطلاح هغه دبوش سیاست تعقیب وی چه ویل به یی که ته هرځوک یی خو که دی زما سیاست تائید کړی زما ملګری یی او که دی زما نظر تائید نه کړی ولو ته ډیرښه سړی یی ولی زما دښمن ی............،دی اوسنی سیاسی اواپراتیفی وضعیت هم ښه نه شی ارزیابی کولای اوبیاهم دحزب په هم هغه مخکنی سیاسی تګ لاره اوتر وخت تیره ایډیالوژی باندی ټینګار کوی او دحزب دهم هغو پخوانیو رهبرانو دنامه ځخه چه اوس نشته دخپل شخصیت په نفع غلطه استفاده کوی او دحزب د موجوده اوفعاله رهبرانوپه وړاندی توطیی او دسیسی جوړه وی،ولی په دی حقیقت نه پوهیږی چه نه نور هغه پخوانی حزب شته اونه هم دهغه حزب ځلور پخواني رهبران چی دهغو ځلورو په وړاندی هم دحزب په داخل کی اوهم دحزب ځخه دباندی دافغانستان دخلګو سره بی شماره سوالونه موجود دی،بهتره ده نورپه تیرو ناخوالو پسی ډیر ونه ګرځیږو اونه خپل وخت ضایع اوله لاسه ورکړو او په دی خپل ځان مصروف نه کړو( که چرا ګذاشته مورد نقد قرار نه ګرفت( که په دی فکر کی ووسیږو ګذاشته واینده دواړه زمونږ دلاسه وځی.او۴۵ کاله به نورهم دیوه اوبل پرضد په چټیات لیکلو اوویلو تیرشي.

که چیری رښتیا هدف داوی چی جنایت کاران دی محکمه شی ددی خبری مخالف نه زه یم اونه هم بل څوک کیدای شی ولی یوازنی شی چی زه نه په پوهیږم هغه داده چه دغه دمحکمی صلاحیت څوک لری او یا دچا سره ده چه دغه اقدام وکړی که دغه باصلاحیته مقام یا اورګان پیداشی نو تر ټولو زما په نظر په لمړی قدم کی دهغو اشخاصو محکمه با ید وشی چی دجنا یت او جنا یت کاری ډیر اوږد تاریخ لری او دا ۳۰ کاله یی دافغان ملت په وینو لاسونه سره دی او ورځ په ورځ نورهم غښتلی اوپیاوړی کیږی او دجنایت لړی یی دنسلونو دورکیدو تر کچی رسیدلی ده؟ داځه علت دی چی دهغوی پا باب چپه خوله ناست یاست اودهغوی په باب ستاسی په اترنیتی سایتونوکی یوه ډیره وړه لیکنه هم نه تر سترګو کیږی؟ فقط دخپلو نزدو ملګرو په باب هغه چټیات لیکی کوم چه دشمنان یی ستاسی په خوله در کوی اول یی هغوی نشر وی بیایی تاسی دځان په نفع کاپی کوی؟

دافغانستان د خلق دموکراتیک یا وطن ګوند ټول غړی په ټوليزه توګه بايد اوسني وضعيت او روانو بدمرغيو ته له همدې سترګيو و ګوري، سره له دې چې په تيرو ۱۷ كلونو كې ددې بدمرغيو څپې د دیوه قوی اومضبط واحد دموکرات ګوند دنه درلودلو په صورت کی ددرنو جګړو اوبی دفاع خلګو دمرګ اوژوبلو باعث وګرځیدی جنګ او جګړی د هیواد جنوب، لويديز او ختيځ ولايتونو كې وې، خو و موليدل چې دغه بدمرغه څپې اوس په ټول هیواد کی او دهیواد زړه كابل ته را ورسيدې او باور مو دى چې كه خداى مه كړه را قابو نكړاى شي افغانستان به په ډیر ناوړه بحران بدل شی او بالاخره به دخپل وران شوی کور لاره هم پیدا نه کړو،دافغانستان دخلق دموکراتیک ګوند غړی تر نورو ټولو دکار کولو ښه تجربی لری او دا راته معلومه ده چه که نن وی اویا سبا دا نړیواله ټولنه به حتمی اوضروری له افغا نستان وځی او افغانستان به افغانانو ته باتی کیږی،او دافغانستان دخلګو دامید سترګی وطن ته دخدمت په خاطر ومترقی او دموکراسی طلبه شخصیتونوته دی،په همدی خاطر لازمه ده چی که څوک په رښتیا غواړی چی افغانستان ته خدمت وکړی اویا خپل ځان افغان بولی باید په خپل مینخ کی ویوی مثبتی نتجی ته ورسیږی او دا نتجه دیوه واحد دموکراتیک ګوند ځخه ددفاع او ملا تړ ځخه په لاس راتلای شی اوبس، اوس چې د سیاسی احزابو په توافق د جوړ جاړي كومه پروسه دیوه واحد دموکرات ګوند دجوریدو په خاطر پيل شوې ده د هر افغان ديني او ملي مسووليت دی چی دا موخه بیلاری كيدو ته پرې نږدي، دا زموږ د ولس غوښتنه او د راتلونكې مساله ده. زموږ ټولو برخليك ور پورې تړلی دي، نه بايد چاته اجازه ور كړو چې زموږ هیواد او ولس برخه لیک په بدمرغيواوناکامیو كې ښكيل پاتې کړی د افغانستان پر ټولو سياسي او پر مسايلو باخبرو لوريو غږ كوو چې په دې مساله كې بايد بې توپيره او بی تفاوته پاتې نشي، خپل رغند وړانديزونه، غوره مشورې او طرحې بايد له اړوندو چارواكيو سره شريكې كړي، كه خداى وكړي چې دغی لاری دا موجوده بل شوی اورچه افغان ولس په کی هره ورځ سوځل کیږی ډیر ژر مړ شي زموږ ولس به له يوه ستره ا ودردناکه عذابه وژغورل شي.

په افغانستان کی ودائیمی سولی او امن ته د رسیدو لاری ته ویوه واحد دموکرات ګوند ته نسبت هروخت ته اوس ضرورت دی په دی لاره کی دټول افغان ولس ملاتړ ته ضرورت دی،دا دیوه شخص اویا یوی ډلی شخصی غوښتنه نه ده بلکی دټول افغان ولس ضرورت اوغوښتنه ده،باید ورځینی ملاتړ وکړو./

پای

رحمت اله روان

آنتی وار بررسی کرد:

تضاد اهداف آمریکا با واقعیات جنگ در افغانستان

 یک پایگاه اینترنتی-تحلیلی در گزارشی درباره استراتژی آمریکا در افغانستان نوشت که آرامش در این کشور تنها در صورت شفاف سازی اهداف ایالات متحده در افغانستان و بیان صریح علت حضور نظامیان آمریکایی در این کشور تحقق می یابد. به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از آنتی وار، "ریچارد هالبروک" نماینده ویژه آمریکا در امور افغانستان و پاکستان درحالی که در نشست کنفرانس امنیتی مونیخ از برقراری آرامش در آینده نزدیک در افغانستان خبر داد که احتمال آغاز موج جدیدی از حملات ناتو در جنوب افغانستان وجود دارد.

دولت آمریکا در حالی از برقراری آرامش در افغانستان خبر می دهد که هم اکنون چندین مانع بزرگ بر سر تحقق این امر وجود دارد، به طور مثال تاکنون نه پنتاگون و نه کاخ سفید آشکارا درباره اهداف اصلی ایالات متحده در افغانستان صحبت نکرده اند و مشخص نیست که آیا هدف آمریکا از ادامه اشغالگری دستگیری رهبر القاعده است یا شکست طالبان.

آنتی وار در ادامه می نویسد: گفته می شود که مقر القاعده در افغانستان است و "باراک اوباما" معتقد است که هدف اصلی آمریکا باید برقراری ثبات و امنیت در پاکستان و همچنین افغانستان باشد اما در عمل شاهد مخالفت گسترده مردم و ارتش پاکستان با سیاست های مداخله گرایانه ایالات متحده در این کشور هستیم.

به نوشته آنتی وار، آمریکا نیروهای چند ملیتی را با هدف شکست طالبان و برقراری ثبات و امنیت در این کشور مستقر کرده است و این اقدامات به منظور ابراز حمایت ایالات متحده و دفاع از دولت منتخب در کابل است اما اقدامات ارتش آمریکا برای سرکوبی طالبان یک موفقیت محسوب نمی شود

همچنین هالبروک در کنفرانس امنیتی مونیخ گفته است: متاسفم که طی سال گذشته توجه چندانی به مصالحه با طالبان نشده است. وی در ادامه افزود: ژنرال های آمریکایی امسال به جدایی رابطه طالبان با مردم پشتون امیدوارند.

این پایگاه اینترنتی در ادامه نوشت: دولت آمریکا هم اکنون قول کمک یک میلیون دلاری را به رهبران مناطق قبیله نشین افغانستان به منظور ابراز مخالفت خود با طالبان اعلام کرده است.

آنتی وار در پایان گزارش خود می نویسد: نابودی القاعده بدون حمایت و مشارکت کشورهای همسایه از جمله ایران، پاکستان و هند امکان پذیر نیست و تمام این کشورها خواهان عقب نشینی نظامیان آمریکایی از افغانستان هستند.

خاطرنشان می شود که در پی انتشار خبر طرح ویژه ناتو برای حمله به ولایت هلمند افغانستان، طالبان از آمادگی خود برای مقابله با حملات نیروهای ائتلاف بویژه نظامیان آمریکایی و انگلیسی خبر داده و اعلام کرده که با کمربندهای انفجاری و سایر مواد منفجره در انتظار ورود نظامیان آمریکایی و انگلیسی به ولایت هلمند است.

در همین حال دهها هزار نفر از ساکنان مناطق جنوبی افغانستان بدلیل در پیش بودن عملیات ناتو بر ضد طالبان در این منطقه خانه های خود را ترک کرده اند.

کاندولیزا رایس از طریق نفت وگاز وارد افغانستان می شود

يك كارشناس با اشاره به اينكه هدف اصلي حمله آمريكا به افغانستان ممانعت از عبور خط انتقال انرژي افغانستان و آسياي ميانه از ايران است، نوشت: اكنون شركت تحت مالكيت كاندوليزا رايس اجراي خط لوله نفت و گاز افغانستان را بر عهده گرفته است به گزارش فارس "جرمي هاموند " كارشناس مسايل بين‌الملل در مقاله‌اي كه نشريه "فارين پالسي ژورنال " آن را منتشر كرد با بيان اينكه اوباما در توضيح دلايل خود براي اعزام نيروهاي بيشتر به افغانستان، سخنان آشنايي را مطرح كرد، از جمله اينكه "ما خواستار اين جنگ نبوديم. روز 11 سپتامبر سال 2001 افرادي 4 هواپيما را ربوده و از آنها براي كشتن نزديك به 3000 نفر استفاده كردند. "
وي در ادامه اين مقاله نوشت: اما اوباما نمي‌تواند حقيقت را به مردم آمريكا بگويد و در عين حال حمايت آنها براي افزايش شمار نيروها در افغانستان را جلب كند. بهتر است از فرمول قديمي بوش استفاده كند؛ "ما بايد نيروهاي بيشتري به افغانستان اعزام كنيم زيرا 11 سپتامبر مورد حمله قرار گرفتيم. اگر در آنجا به نبرد شدت نبخشيم القاعده در كشورمان به ما حمله خواهد كرد. "
اوباما درباره دولت فاسد افغانستان گفت: "گر چه در انتخابات اخير اين كشور تقلب شد اما حاصل آن دولتي است كه با قانون اساسي و قوانين افغانستان مطابقت دارد " اما اوباما درباره اينكه چطور دولتي كه از طريق انتخابات متقلبانه حفظ مي‌شود مي‌تواند با قانون اساسي مطابقت و همخواني داشته باشد، توضيحي نداد. ما صرفاً هنگامي كه مي‌گويد دو ضربدر دو مساوي 5، بايد حرفش را بپذيريم.
ديگر موضوعي كه اوباما در سخنانش به آن اشاره نكرد علت اصلي حملات 11 سپتامبر بود؛ اين حقيقت كه اين حمله اساساً واكنشي نسبت به سياست خارجي آمريكا ازجمله حمايت اين كشور از جنايت‌هاي جنگي اسرائيل عليه مردم فلسطين و نقض ديگر قواعد بشردوستانه بين‌المللي بود.
اثبات اين مسئله كه جنگ‌هاي ما در افغانستان باعث كاهش خطر تروريسم عليه آمريكا (به همان دليلي كه روز 11 سپتامبر مورد حمله قرار گرفتيم) و افزايش نارضايتي‌هاي مشروعي كه علت حملات غيرقابل توجيه بودند نشده، دشوار نيست.
يك نتيجه‌گيري آشكار آن است كه عليرغم اظهارات مقامات، مبارزه با تروريسم در فهرست اولويت‌هاي سياست خارجي آمريكا جايگاه چندان بالايي ندارد. نه اينكه سياست‌هاي آمريكا با اين مسئله، همانند دموكراسي و خودمختاري، مخالف باشد. تا زماني كه اين اهداف با ملاحظات سياسي واقعي ـ كه معمولاً هيچ ارتباطي به دموكراسي (يا خودمختاري يا مبارزه با تروريسم) ندارد ـ تداخل پيدا نكند مشكلي نيست.
تصميم اوباما براي تشديد جنگ كه طبق نظرسنجي‌ها بسياري از آمريكايي‌ها و همچنين بسياري از مردم افغان با آن مخالف بودند، همچنين لزوم دروغ گفتن مقامات براي توجيه جنگ، نشان دهنده اين بي‌تفاوتي و عدم توجه به دموكراسي است.
تصميم اوباما براي به تعويق انداختن اعلام افزايش نيروها به بعد از انتخابات افغانستان و پيامدهاي آن شايد تا حدي نتيجه رايزني‌ها بر سر انجام يا عدم انجام اين كار بود اما اين احتمال هم وجود دارد كه اين تصميم پيش از انتخابات اتخاذ شده و تأخير در اعلام آن صرفاً به دولت زمان كافي براي انجام كمپين روابط عمومي داد تا از اين انتقاد كه آمريكا از دولتي فاسد حمايت مي‌كند، جلوگيري شود.
شيوه اصلي كار اين بود كه سران دولت بيانيه‌هاي شديدالحني درباره لزوم برخورد حامد كرازي رئيس جمهور افغانستان با فساد صادر كردند، بيانيه‌هايي كه جدي گرفتن آن براي افراد آشنا با موقعيت و شرايط افغانستان براي آنكه چنين لفاظي‌هايي را به آساني بپذيرند، دشوار بود.
براي مثال عبدالرشيد دوستم را در نظر بگيريد، نام وي به عنوان نمونه افرادي كه كرازي نبايد در دولتش از آنها استفاده كند ذكر مي‌شد. اين همان ژنرال دوستمي است كه آمريكا در تلاش‌هاي اوليه‌اش براي براندازي طالبان چمدان‌هاي پول را به او، به عنوان متحدي در اتحاد شمالي داد و جزو گروهي از رهبران نظامي بود كه آمريكا مستقيما با آنها مذاكره و كمك كرد به قدرت برسند. با در نظر گرفتن نقش آمريكا در قدرت بخشيدن به رهبران نظامي مانند دوستم ـ افرادي كه ظاهراً آمريكا هيچ ترديد و تأسفي از مذاكره و معامله با آنها ندارد ـ نصيحت به كرازي براي پاكسازي دولتش از فساد توخالي و غيرصادقانه بنظر مي‌رسد.

* معيار صحت ادعاهاي آمريكا در افغانستان جديت در اجراي برنامه مبارزه با مواد مخدر است

اما اين تذكرها و راهنمايي‌ها پيش از اعلام اعزام نيروهاي بيشتر به افغانستان، در جلوگيري از انتقادها مبني بر اينكه جنگ صرفاً به سركار آوردن دولتي فاسد انجاميد ـ پيامدي قابل پيش‌بيني هنگامي كه ژنرال "استنلي مك‌كريستال " درخواست اعزام نيروهاي بيشتر را مطرح كرد - موثر بود، بنابراين اوباما در سخنراني خود نكاتي را همچون "ما از وزرا، فرماندارها و رهبران محلي افغان كه با فساد مبارزه كرده و در خدمت مردم هستند، حمايت مي‌كنيم و انتظار داريم از افراد بي‌كفايت و يا فاسد بازخواست شود " گنجاند.
اما ميزان جدي بودن دولت وي در اين زمينه را مي‌توان در سياست مبارزه با مواد مخدر كه تابستان امسال اعلام شد، مشاهده كرد. در اين سياست جديد صرفاً قاچاقچيان مواد مخدري كه در شورش‌ها نقش ـ و يا با طالبان يا ديگر گروه‌هاي شورشي ارتباط ـ دارند، هدف قرار داده مي‌شوند. به عبارت ديگر قاچاقچياني كه مسئول بخش اعظمي از قاچاق مواد مخدر افغانستان هستند ـ از جمله افرادي درون دولت كرازي يا متحدان وي يا نيروهاي اشغالگر (مانند احمد ولي كرازي برادر رئيس جمهور كه طبق گزارش نيويورك تايمز ظاهراً يكي از قاچاقچيان برجسته و از همكاران سيا است) از دامنه سياست‌هاي مبارزه با مواد مخدر آمريكا در افغانستان مستثني مي‌شوند.
يا به عبارت ديگر سياست آمريكا به بزرگترين قاچاقچيان كشور كمك مي‌كند تا كنترل بيشتري روي تجارت مواد مخدر (ترياك و هروئين) داشته باشند. رسانه‌هاي جريان اصلي نيز به تبعيت از دولت، روي منفعت ناچيز طالبان از نقش غيرمستقيمش در قاچاق مواد ـ مانند عشريه (مالياتي بر تمام محصولات زراعي ازجمله كشت خشخاش) تمركز مي‌كنند.
تنها استدلال‌هاي اوباما عليه خروج نيروها از افغانستان به هيچ‌وجه متقاعد كننده نبود. نخستين استدلالش آن بود كه آمريكا در افغانستان "بر خلاف ويتنام " ائتلافي گسترده دارد كه مشروعيت اعمال اين كشور را به رسميت مي‌شناسد. مغلطه اصلي اين استدلال آن است كه اگر عملكردي از حمايت بين المللي برخوردار باشد، مشروع است.
استدلال دوم وي عليه خروج نيروها انكار اين مسئله بود كه آمريكا با شورش مردمي گسترده‌اي مواجه است اما اگر آمريكا با شورش مردمي گسترده و همه‌گيري مواجه نيست چرا اوباما لزوم اعزام نيروهاي بيشتر به افغانستان را حس مي‌كند؟ اگر اين شورش گسترده نبوده و در برگيرنده نقاط مختلفي از افغانستان نباشد اين همه صحبت از مبارزه با شورش و لزوم جلب حمايت مردم چيست؟ اين استدلال نيز نادرست و نمونه ديگري از دو ضربدر دو مي‌شود پنج است.
تنها استدلال ديگر اوباما عليه خروج از افغانستان تكرار اين موضوع بود كه "برخلاف ويتنام " سربازان ما به اين خاطر كه "مردم ما بيرحمانه از سوي افغانستان مورد حمله قرار گرفتند و همچنان هدف افراط‌گرايان در حال دسيسه‌چيني درون مرزهاي اين كشور هستند " در افغانستان حضور دارند، استدلالي كه پيش از اين مغلطه بودن آن را اثبات كرديم.
استدلال‌هاي اوباما عليه خروج نيروها، مانند استدلالش براي تشديد جنگ به اندازه ادعاي وي مبني بر اينكه "آمريكا برخلاف ديگر ابرقدرت‌هاي قديمي به دنبال سلطه بر جهان نيست " مضحك هستند. با توجه به وقايع حقيقي تاريخ و سياست‌هاي خارجي فعلي آمريكا ـ ازجمله افزايش شمار نيروها در افغانستان ـ اين ادعا براي مردم منطقي و معقول جهان متقاعد كننده نيست.

روسیه باید باروت خود را خشک نگه دارد

روسیه باید باروت خود را خشک نگه دارد.طرح های پنتاگون درباره استقرار راکت های ضد موشکی در رومانی هیچ جایی برای شک و تردید باقی نمی گذارند. متخصصان نظامی بعید نمی دانند که حالا روند خلع سلاح هسته ای در معرض تهدید قرار گرفته و از جمله روند تصویب قرارداد تازه درباره تسلیحات استراتژیک تهاجمی ـ استارت ـ دو متوقف شود.

با این حال نمایندگان امریکا و ناتو هیچگونه مسأله ای را مشاهده نمی کنند. طبق نقطه نظر آنها قرارداد استارت ـ دو و سیستم آمریکایی دفاع ضد موشکی در اروپا به هیچ وجه با یکدیگر ارتباط ندارند.کارشناسان روسیه دارای نظر دیگری هستند.ابتدا باید گفت تصمیم آمریکا درباره استقرار راکت های ضد موشکی در رومانی به منزله نقض ناهنجار سند بنیادی روسیه و ناتو است . آخر ناتو در همان سال 1997 میلادی قول داده بود تسلیحات بیشتری را در خاک اعضای تازه خود مستقر نکند.علاوه بر این خطرات فنی نیز وجود دارند که کارشناسان از آنها با خبر هستند.

از جمله وسایل هشدار دهی روسیه درباره حمله موشکی می توانند پرتاب راکت های ضد موشکی امریکا از خاک رومانی را تهدید آمیز تلقی کرده و ضربه متقابل وارد سازند. با این حال نظامیان آمریکایی با لجاجت می گویند که چنین چیزی ممکن نیست چون روسیه دارای موشک های میان برد نیست وهمانا ایران ـ برهم زننده اصلی آرامش، آنها را می سازد. اما راکت های ضد موشکی آمریکا که قرار است در رومانی مستقر شود ، خواهند توانست نه فقط موشک های میانبرد ایران بلکه موشک های بالیستیکی قاره پیمای روسیه را مورد هدف قراردهند.

طرح مربوط به بهینه سازی راکت های ضد موشکی آمریکا با مارک SM-3 ، بهبود قابل توجه خصوصیات آنها را در نظر می گیرند. برای نشانه گیری آنها در منطقه همچنین وجود ایستگاه رادار طلب می شود. در سایت پنتاگون بطور دیپلماتیک گفته شده که آمریکا آماده استفاده از اطلاعات رادار های روسیه است اما نمی خواهد به آنها وابسته باشد.

ولادمیر یوسییف ـ کارشناس مرکز امنیت بین المللی در انیسیتوی اقتصاد جهانی و مناسبات بین المللی آکادمی علوم روسیه درباره این موضوع چنین می گوید: آمریکا تا به حال بعنوان شریک برابر نسبت به روسیه برخورد نمی کند.همانا به این دلیل روسیه دربرابر کار انجام شده قرار داده و قصد دارند سامانه های سیستم دفاع ضد موشکی خود را در رومانی مستقر سازند.

اگر آمریکا خواهان مناسبات متقابل دیگری بود ، قبل ازآن حداقل با روسیه رایزنی می کرد. درعرض ماه های اخیر مناسبات روسیه و آمریکا بوضوح رو به تیرگی بوده است . اولاً تصمیم گرفته شده سیستم های« پتریوت » در فاصله نزدیک از مرز های روسیه در لهستان و بلغارستان برپا شوند.واشنگتن با وجود ادامه روند تهیه قرارداد تازه بجای استارت ـ یک به این کار رو آورده است.این فوق العاده غیر منطقی است. آمریکا در جریان کنفرانس مونیخ نیز موضع بسیار سخت گیرانه ای را اتخاذ کرده و پیشنهاد روسیه درباره بستن پیمان تازه درباره امنیت اروپا را رد کرده است.به این ترتیب می توان به این نتیجه رسید که ایده ابراز شده از سوی باراک اوباما درباره تنظیم مجدد مناسبات روسیه و آمریکا بیشتر دارای خصلت اطلاع رسانی بوده و دارای محتوای خیلی وزینی نبوده است.

استقرار راکت های ضد موشکی آمریکا در رومانی در جامعه روسیه بعنوان یک اقدام غیر دوستانه از جانب واشنگتن ارزیابی می شود.همچنین کشور های همجوار رومانی نگران شده اند. جان بایرلی ـ سفیر آمریکا در روسیه ضمن تلاش برای تخفیف تضاد ها در وبلاگ خود نوشت گفتگو درباره مسأله دفاع ضد موشکی قطع نشده است. با این حال جیمز آپاتورای ـ سخنگوی رسمی ناتو اعلام کرد توافق آمریکا و رومانی درباره استقرار راکت هایضد موشکی SM-3 دو جانبه است. به این ترتیب از کشور های ثالث می خواهند نگران نباشند.

ارسالی نبی متین

مافیای رسانه ای دنیای غرب،ابزار قدرتمند نظام سلطه برای چپاول ملت ها

 همیشه در سیستم های غلطی که برای مردم به صورت عادت تبدیل شده است کسانی که این سیستم ها را ایجاد کرده اند فکر می کنند قوانین نوشته شده آنها نیز به صورت عادت درآمده است و وقتی کسی پیدا می شود که به این قوانین شکایت می کند خیلی از آنهایی که در همین سیستم ها به صورت عادت کارهایشان را انجام می دادند هیچ نگرانی از کنار گذاشتن این عادت های خود ندارند.

 این امر در سال های اخیر در تظاهرات ضدجنگ مردم آمریکایی که به کشور جنگ طلب مشهور شده است به خوبی واضح است. چامسکی متفکر و نظریه پرداز آمریکایی را می توان یکی از افرادی دانست که تنها کاری که می کنند طرح سوال هایی درباره عادت های غلط مردم غرب و به خصوص دولت های آنها است که به این دولت ها اجازه می دهد به صورت کاملاً عادی و به گفته جرج بوش در جهت برقراری دموکراسی در جهان به چپاول و غارت دنیای شرق بپردازند.
نوام چامسکی در خبرها و نوشته های روزنامه های غربی به عنوان یکی از مشهورترین منتقدان سیاست های داخلی و خارجی دولت های قدرت خواه امپریالیست غربی به خصوص آمریکا شناطخته شده است و هرچند شاید از صحبت ها و نوشته های او دولتمردان غربی چندان رضایت نداشته باشند ولی بسیاری از مردم لندن در سخنرانی دو ساعته مرد 80 ساله آمریکایی درباره طرح ها و سیاست های آمریکا و اسرائیل در غزه و خارج از آن مثل تماشای یک فیلم سینمایی جذاب در سالن اصلی این شهر جمع می شوند.
 در بسیاری از کتاب های این منتقد، سیاست های خارجی آمریکا که با اقبال خاصی در تمام کشورهای دنیا مواجه شده است وی به صراحت سیاست دولتمردان غربی و در راس آنها آمریکا را به رفتارهای اقوام وحشی ماقبل تاریخ تشبیه می کند که حتی در برابر منافع عده ای محدود به مردم کشورهای خودشان نیز رحم نمی کنند. چامسکی به تازگی در مصاحبه ای با روزنامه انگلیسی گاردین در جواب این سوال که چرا رسانه های غرب صحبت ها و کتابهای وی را سانسور می کنند و یا به صورت محدود شده و معین در اختیار شهروندان کشورهای مختلف قرار می دهند جریان رسانه ای غرب را جریانی مافیایی خطاب می کند که خود و کتاب هایش را تنها قربانی این جریان رسانه ای نمی داند بلکه هر کس بخواهد تنها سوالاتی درباره سیاست ها و عادت های نهادینه شده غرب مطرح کند به طور حتم در آینده محکوم به تنبیه و تحریف و تعقیب است و به گفته چامسکی هر رئیس جمهوری در آمریکا روی کار بیاید باید همین سیاست ها را در پیش بگیرد. وی سال گذشته در مقاله ای با انتقاد شدید از وضعیت بهداشتی و درمانی آمریکا و اینکه هنوز هم در خدمات رسانی به بیماران تبعیض نژادی شدید صورت می گیرد و هیچ نظام و سازمانی نیز مسئول این امر نیست با اشاره به شعارهای انتخاباتی باراک اوباما درباره "امید و تغییر" وی را سرآغاز حرکتی خوانده بود که می تواند امپریالیسم دولتی آمریکا را تا حدودی محو کند ولی حالا بعد از یک سال از آن مقاله در مصاحبه با یک روزنامه غیر آمریکایی(گاردین) می گوید: "باید گفت اوبامای امسال با اوبامای سال گذشته فرق کرده است. کسی که شعارهای تغییر و اصلاح در احقاق حقوق اقلیت ها و نژادهای دیگر مردم آمریکا را ادعا می کرد چگونه می تواند به این سرعت تغییر کند و شعارهایش پوچ از آب درآید. او طبق شعارهای انتخاباتی اش جنگ عراق را اقدامی اشتباه می خواند و در عین حال از کاندولیزا رایس به عنوان سفیر صلح و حلال مشکلات مردمی یاد می کند که در عراق و افغانستان زندگی می کنند و هر روز به سبب وجود سربازان آمریکایی کشته می شوند."
 اولین بار جرج اورول نویسنده مشهور انگلیسی و صاحب رمان های معروفی مثل قلعه حیوانات و رمان 1984 در کتاب دوم خود واژه ای تحت عنوان "دزدی خبری" (Newspeak) ابداع کرد که به نوشته وی زبان اصلی سیاستمداران و صاحبان قدرت در پوشاندن حقایق از طریق سخنان رسمی و به اصطلاح صاحب سبک و کلاس است. وی در این کتاب به صراحت گفت: کمتر سیاستمداری به خصوص در کشورهای ثروتمند پیدا می کنید که برای حفظ ثروتهایشان از این لغت یا لغات مشابه استفاده نکنند. این نویسنده انگلیسی در کتاب "1984" خود می نویسد: "اگر قرار باشد کالا یا فکری تبلیغ شده و به خورد جماعت داده شود حتماً نیاز به یک سری مقدمات و زمینه ها دارد که این واژه در راس آنها قرار دارد و به عبارت دیگر مردم اگر باید مطلبی را قبول کنند نیاز به استفاده از تبلیغات وسیع و دروغ پردازی های به ظاهر حقیقت مدار است که  دو نویسنده آمریکایی در دو کتاب اخیر خود به صراحت به این موضوع می پردازند. "دیوید ادواردز" و "دیوید کرامول" که در سال 2006 میلادی در کتابی با عنوان "نگهبانان قدرت" ابررسانه های موجود در دنیای غرب را ابزاری قدرتمند در جهت پیشبرد اهداف سیاستمداران و به قول معروف نگهبانی برای ثروت و قدرت صاحبان آنها عنوان کردند در کتابی با نام "دزدی خبری در قرن 21" که در سال جاری میلادی به چاپ رسیده است با استفاده از واژه ابداعی جرج ارول حرفهای کتاب قبلی خود را این بار با صراحت بیشتری خطا ب به مخاطب غربی خود می زنند و اعتقاد دارند جریان رسانه ای امروز نه تنها ابزاری خبررسان و اطلاع دهنده برای عموم مردم بلکه به عنوان ابزاری برای رسیدن به امیال صاحبان زر و زور است و حتی در بعضی موارد برای قانع کردن افکار عمومی به مهمترین سلاح در جنگ نرم علیه این افکار تبدیل شده است که نمونه آن را در طول جنگ های مختلف به وضوح می توان مشاهده کرد.
در فصول ششم و هفتم کتاب، ادواردز و کرامول در انتقاد از عملکرد رسانه ها در پنهان کاری اخبار و گزارش های مربوط به اشغال عراق از سوی انگلیس و آمریکا و آمارهای مربوط به چند سال آوارگی مردم این کشور را مثال می زنند و آمارهای بین سالهای 2004 تا 2006 مربوط به کشته شده های عراقی را خبر می دهند که بر اساس منابع داخلی این کشور در طول این سالها به بیش از 2 میلیون نفر می رسد که بیشتر آنها را زنان و کودکان تشکیل می دهند و حال اینکه رسانه های وابسته به اشغالگران از جمله انگلیس و در راس آنها بی بی سی این تعداد را تنها 655 هزار نفر اعلام کرده اند و بنا به گفته بسیاری از منابع داخلی کشورهای جنگ زده مثل عراق و کنگو و سومالی این رسانه ها همواره در آمارهای ارائه شده توسط کارشناسان غربی درباره میزان کشته شده ها و وضعیت بهداشت و درمان زخمی ها نیز دستکاری می کنند. در این فصول علاوه بر جنگ عراق و اشغال این کشور به طور مختصر ولی جامع و مفید با ارائه اسناد جمع آوری شده از منابع مختلف بین المللی از جمله سازمان های حقوق بشر و سازمان های غیر دولتی ، حمله اسرائیل به نوار غزه را ذکر می کند که چگونه جنایت های این رژیم در این منطقه از سوی بنگاه های خبری کشورهای غربی به سادگی نادیده گرفته شد. در این کتاب با نقل گزارش های شبکه های خبری انگلیسی از حمله رژیم اسرائیل به نوار غزه آورده شده است که رسانه های انگلیسی و آمریکایی اشاره کوتاهی به حملات اسرائیل به نوار غزه داشتند و بیشتر واکنش نیروهای مردمی فلسطین در قالب جنبش مقاومت اسلامی حماس را غیر انسانی جلوه می دادند و سعی می کردند مقاومت گروههای فلسطینی را بیشتر نوعی حمله نشان دهند و اینکه آنها از کودکان یا زنان برای دفاع جان خود بهره می برند.
 نوام چامسکی در ادامه گفتگوی خود با خبرنگار گاردین با تشریح اقدامات و استراتژی های به کار گرفته شده آمریکا در سراسر جهان ایجاد و حفظ منافع تعدادی معدود از سرمایه داران و سرمایه سالاران این کشور را بزرگترین هدف تمام این خونریزی ها عنوان می کند و اعتقاد دارد تا زمانی که حس مالکیت سرزمین های خارجی و تسلط بر آنها در وجود صاحبان آمریکایی وجود داشته باشد این لشگرکشی ها هرگز متوقف نخواهد شد و حتی موفق ترین و محبوب ترین رئیس جمهورها نزد مردم عادی نیز باید از "پدرخوانده" مافیای قدرت آمریکایی در سیاست گذاری دستور بگیرند و در این میان هیچ دفاعی توجیه منطقی نخواهد داشت. برای اینکه این اقدامات در نزد مردم عادی نیز منطقی جلوه کند باید راهها و روش های جدید مطابق میل آنها ایجاد شود و این راهکارها به گفته  نویسنده های کتاب "دزدی خبری" به ابزاری با نام "نگهبانان قدرت" یا همان رسانه ها نیاز دارد که با هزار رنگ و نیرنگ سیاست های قدرتمندان را در نزد مردم عادی برای حفظ منافع آنها جلوه می دهند. به عقیده چامسکی بسیاری از رسانه های دولتی و خصوصی آمریکا تحت نظارت و دستور مستقیم تعدادی معدود سرمایه دار اداره می شوند و در کنار حفظ اسرائیل به عنوان یکی از دارایی ها و هویت خود چندین کشور استراتژیک دیگر مثل عراق و افغانستان در خاورمیانه را برای اداره این منطقه در اختیار گرفته اند و با سیاست تعدیل و توجیه و ساکت کردن صداهای شکایت مردم منطقه و سایر کشورهای جهان تسلط خود را در این کشورها  دیگر حفظ می کنند. وی هرچند اینترنت و شبکه های مجازی جدید را راه حلی برای مبارزه با قدرت رسانه ای غرب عنوان می کند ولی خود وی نیز امیدی به این راهکارایجاد شده ندارد چرا که نمی داند مافیا این شبکه های مجازی را به وجود آورده یا اینکه کسانی پیدا شده اند و حرفهای پدرخوانده را گوش نمی کنند.

منبع:ttp://http://www.commondreams.org/headline/2009/11/07-2

تعامل در فضای رقابت؛ روسیه، آسیای مرکزی و افغانستان

مقدمه
اوضاع منطقه آسياي مركزي عجيب به نظر مي‌‌رسد. جمهوري‌هاي شوروي سابق كه 18 سال پيش به دولت‌هاي مستقل و شركاي روسيه در جامعه همسود و سازمان پيمان امنيت ‌جمعي تبديل شدند، بي‌وقفه با هم در مناقشه هستند، ادعاهای مکرری را نسبت به روسیه مطرح می کنند و همزمان در پی ایجاد روابط نزدیک با غرب برمی آیند. نشریه «بررسي مستقل نظامي» در این باره نوشت، «سازمان پيمان امنيت ‌جمعي از ويژگي‌هاي معيني برخوردار است، اما از كارآيي نظامي چندان بالایی برخوردار نيست». به تأکید این نشریه علت اساسي اين امر آن است كه كشور‌‌هاي عضو این سازمان منافع ژئوپلتيكي و نظرات گوناگوني درباره اينكه چه كسي متحد و چه كسي دشمن آن‌ها است، دارند.

واگرایی ها از روسیه در آسیای مرکزی
بارها تأکید شده كه روسیه در سمت غربی خود بايد به روابط دوجانبه با بلاروس بسنده کند و در قفقاز فقط با ارمنستان هم‌پيمان باشد، اما این در حالي است كه قالب سازمان پيمان امنيت ‌جمعي مانع توسعه اين همكاري‌هاي دوجانبه مي‌شود. با این ملاحظه تأکید بر ایناست که نيروهاي جمعي و قالب‌هاي سازماني چند‌جانبه تنها در آسياي مركزي ضروری هستند. ولي به مرور زمان محرز شد كه اوضاع آسياي مركزي هم چندان مناسب نيست. بيش از پيش معلوم شده كه «متحدان» منطقه‌اي مسکو با از چه منظری به روسيه و به یکديگر بنگرند.
در این فضا بسياري از نكاتي كه قبلاً مبهم بود، اوايل سال 2009 و در جريان تلاش‌ مذبوحانه مسكو براي تشكيل نيروی واكنش سريع سازمان پيمان امنيت ‌جمعي روشن شدند. تاجيكستانی كه 15 سال پیش روسيه آن را برادر‌كشي داخلي نجات داده و پس از آن از این کشور در برابر تجاوز طالبان دفاع كرد،  هم اکنون خواهان پرداخت هزينه‌‌هاي استقرار پايگاه نظامي 210، خروج نيروهاي مرزباني روسي و محدود كردن استفاده از زبان روسي در این کشور شده است. هرچند مسكو پس از تلاش فوق‌العاده‌اي موفق شد رأي دوشنبه را حداقل در مورد پايگاه نظامي برگرداند (كه در واقع براي تاجيكستان ضرورت بيشتري دارد تا براي روسيه)، اما طعم تلخ جدال بر سر این پايگاه هنوز از بين نرفته و فراموش نشده است.
قرقيزستان در پي گفتگوهاي طولاني و وعده‌هاي قابل ملاحظه از سوي مسكو نهایتاً رضايت داد كه در اين كشور يك گردان نيروهاي روسي مستقر شود.  البته اين تصميم نيز هنوز فقط در سطح پروتكل مقدماتي تنظيم شده است. با این وجود این موضوع مهم نیست، آنچه واجد اهمیت است آن است که چند گروهان در فاصله زیاد از روسيه مي‌‌توانند كدام مأموريت‌هاي تاكتيكي (چه رسد به اهداف راهبردی) را به مرحله اجرا درآورند.
در ‌اين ‌رابطه نباید  ‌موضع‌ ‌ازبكستان را نیز نادیده گرفت. تاشکند ‌نه ‌تنها ‌از ‌شركت ‌سمبوليك ‌در سازمان پیمان امنیت جمعي ‌خودداري ‌كرد ‌(مقامات ازبک ‌در ‌اين ‌مورد ‌تأکید کردند ‌كه ‌«ازبكستان زیر ‌هيچ ‌شرايطي ‌عضو ‌نيروهاي جمعي ‌نخواهد ‌شد، ‌موضع‌گيري ‌آن ‌در ‌قبال ‌اين ‌مسأله ‌تغيير ‌نمي‌‌كند» و مسكو نبايد اميدهاي بي اساسي را در این خصوص در سر بپروراند)، ‌بلكه ‌با ‌استقرار ‌پايگاه ‌نظامي ‌روسي ‌در ‌قرقيزستان ‌نيز ‌مخالفت ‌ورزيد. این به آن معنا است که ‌يك ‌كشور ‌عضو ‌سازمان ‌پيمان ‌امنيت ‌‌جمعي ‌استقرار ‌واحد ‌نظامي ‌يك ‌كشور ‌ديگر ‌عضو ‌سازمان ‌در ‌خاك ‌كشور ‌سوم ‌عضو همان ‌سازمان ‌را ‌براي ‌خود ‌خطرناك ‌محسوب ‌مي‌كند. ‌اين موضوع، ‌پايداري موهوم ‌اتحاديه ‌كشورهای «سی.آی.اس» ‌را ‌به ‌وضوح ‌نشان ‌داده ‌است.
البته، ‌موضع‌گيري ‌تاشكند طی سالهای اخیر ‌هميشه ‌ضد‌‌روسي ‌بوده است. ‌«تغيير ‌جهتگيري» ‌بعد ‌از حادثه ‌آنديجان ‌و ‌تحريم ‌ازبكستان ‌از ‌سوي ‌غرب، ‌زودگذر بود ‌و ‌بزودي ‌جاي ‌خود ‌را ‌به مسیر ‌عادي ‌سابق ‌داد. ‌اواخر ‌نوامبر ‌سال ‌جاري ‌اين ‌واقعيت ‌يك ‌بار ‌ديگر نمود یافت. طی این تحول، ‌در ‌تاشكند ‌ساختمان ‌كليساي ‌سابق ‌آلكساندر ‌نِفسكي ‌كه ‌در ‌سال ‌1898 ‌توسط ‌آلكساندر ‌بنوا ‌معمار ‌روس ‌ساخته ‌شده ‌بود، ‌منفجر ‌شد ‌و ‌بناي ‌يادبودی که ‌به ‌مناسبت ‌سي‌امين ‌سالگرد ‌پيروزي ‌در ‌جنگ ‌جهاني ‌دوم ساخته شده بود نیز برچيده ‌و ‌به مکان ‌نامشخصي ‌انتقال ‌يافت. مسكو در قبال این تحولات ‌سكوت ‌اختيار ‌كرد. ‌اين ‌سكوت ‌مسكو ‌باعث ‌تعجب ‌مي‌شود، ‌زيرا ‌روسيه ‌از ‌طرف ‌ازبكستان ‌چيزي ‌جز ‌«ناسازواری» ‌دريافت ‌نمي‌‌كند. ‌ظاهراً ‌ناهمگوني ‌ايدئولوژيكي ‌رهبران ‌روسيه ‌و ‌ازبكستان ‌باعث ‌اين گونه ‌رفتارها ‌مي‌شود. ‌
و ‌بالاخره ‌در ‌ماه ‌دسامبر ‌در ‌رسانه‌‌های ‌گروهی ‌گزارشي ‌منتشر ‌شد ‌كه ‌در ‌زمان ‌شوروي ‌مي‌‌توانست ‌به ‌عنوان ‌تصوير ‌رفتار ‌ناپسند ‌سياست مداران ‌كشورهاي ‌سرمايه ‌داري ‌آورده ‌شود. ‌امام علي ‌رحمان، ‌رئيس ‌جمهور ‌تاجيكستان ‌به ‌خبرنگاران ‌گفت ‌كه ‌تاجيك‌ها ‌در ‌ازبكستان ‌مورد ‌ستم ‌شديدي ‌قرار ‌گرفته اند ‌و ‌اينكه ‌او ‌چند ‌بار ‌در ‌جريان ‌جلسات ‌سران ‌جامعه ‌همسود ‌با ‌اسلام ‌كريم وف، ‌رئيس ‌جمهور ‌ازبكستان ‌بر ‌سر ‌همين ‌موضوع مشاجره ‌كرده است. ‌رحمان ‌تأكيد ‌كرده ‌كه ‌تاجيكستان ‌در ‌هر ‌حال ‌سمرقند ‌و ‌بخارا ‌را ‌كه ‌در ‌سال‌هاي ‌1920 ‌بخشي ‌از ‌ازبكستان ‌شدند، ‌به این کشور ‌بر ‌خواهد ‌گرداند. ‌بعداً ‌معلوم ‌شد ‌كه ‌گويا ‌رحمان اساساً ‌اين ‌سخنان ‌را ‌بر ‌زبان ‌نياورده ‌بود، با این وجود ‌طعم ‌تلخي شایعه این سخنان ‌باقي ‌مانده ‌است.
واقعیت این است که، ‌همه ‌كشورهاي ‌آسياي ‌مركزي، ‌ازبكستان ‌را ‌به ‌عنوان ‌دشمن ‌بالقوه ‌خود تلقي ‌مي‌كنند. ‌در ‌حالي ‌كه ‌قزاقستان ‌به ‌ازبكستان ‌با ‌چشم ‌رقيب ‌اصلي ‌در ‌مبارزه ‌بر ‌سر ‌رهبري ‌منطقه‌اي ‌مي‌‌نگرد ‌و ‌تركمنستان ‌در ‌زمينه ‌منابع ‌انرژی ‌با ‌تاشكند ‌رقابت دارد)، ‌دو ‌كشور ‌ضعيف ‌تاجيكستان ‌و ‌قرقيزستان اینکشور ‌را ‌به ‌عنوان ‌خطری ‌براي ‌موجوديت ‌خود ‌تلقي ‌مي‌كنند. ازبكستان ‌از ‌توان قابل ملاحظه ‌(در ‌مقياس ‌منطقه‌اي) ‌اقتصادي، ‌جمعيتي ‌و ‌نظامي ‌برخوردار ‌است، ‌ ‌در ‌مركز ‌منطقه ‌آسياي ‌مركزي ‌واقع ‌شده ‌ ‌و ‌با ‌هر ‌چهار ‌كشور ‌ديگر این منطقه ‌و ‌نيز ‌با ‌افغانستان ‌هم ‌مرز ‌است. ‌در ‌اين ‌كشور ‌نظام ‌خودكامه ‌شديدي ‌برقرار ‌شده ‌و ‌سطح ‌بالاي ‌فساد ‌مالي ‌ملموس است. ‌
در ‌شرايطي ‌دولت ازبکستان ‌همه ‌مخالفان ‌غيرمذهبي خود ‌را ‌از ‌بين ‌برده است، ‌تنها ‌نيروهاي ‌افراطي ‌اسلام‌گرايي ‌است ‌كه ‌حقيقتاً ‌با ‌رژيم ‌تاشكند ‌مخالفت ‌مي‌‌كند. در این خصوص، ‌قبل ‌از ‌همه ‌بايد ‌به ‌سازمان ‌پان‌اسلاميستي ‌معروف ‌«حزب ‌التحرير» ‌اشاره ‌كرد ‌كه ‌در ‌سال ‌1953 ‌در ‌بيت ‌المقدس ‌تشكيل ‌شد، اما ‌اكنون ‌ازبكستان ‌يكي ‌از ‌تكيه‌گاه‌هاي ‌اساسي ‌آن ‌محسوب ‌مي‌شود. ‌جنبش ‌اسلامي ‌ازبكستان ‌نيز ‌در ‌عرصه ‌سياسي ‌به ‌همين ‌اندازه فعال است. ‌از ‌اقوام ‌شوروي ‌سابق، ‌ازبك‌ها ‌و ‌چچن ها ‌بيش از سایرین ‌در گروه‌هاي منسوب به ‌طالبان ‌در ‌افغانستان ‌و ‌القاعده ‌در ‌عراق ‌توجهات را به ‌خود ‌جلب ‌كرده‌اند.
در این میان، تكيه‌گاه ‌اساسي ‌اسلام‌گرايان آسیای مرکزی در دره ‌فرغانه واقع شده ‌ ‌است. ‌اين ‌منطقه ‌كه با ‌تراكم ‌بالاي ‌جمعيتی، ‌نرخ ‌بالاي ‌بيكاري ‌و ‌سطح ‌بسيار ‌پايين ‌زندگي ‌مواجه است، ‌محل ‌تقاطع ‌مرز‌هاي ‌قزاقستان، ‌ازبكستان، ‌قرقيزستان ‌و ‌تاجيكستان ‌است. ‌در ‌بعضي ‌قسمت‌هاي ‌دره ‌فرغانه ‌در صورت ‌حركت ‌مستقيم ‌مي‌‌توان ‌در ‌يك ‌مسير ‌100 ‌كيلومتري ‌از ‌قزاقستان، ‌به ‌قرقيزستان ‌و ‌ازبكستان ‌رفته ‌و ‌سپس ‌از ‌تاجيكستان ‌سر ‌در ‌آورد. ‌
شديدترين تراكم و به هم آميختگي ‌اقوام نیز ‌در ‌همين ‌جغرافیا ‌مشاهده ‌مي‌شود. ‌از ‌يك ‌سو، ‌تاجيك‌هاي ‌ازبكستان ‌به ‌فكر بازگرداندن ‌بخارا ‌و ‌سمرقند ‌به تاجیکستان ‌هستند و ‌از ‌سوي ‌ديگر، ‌ازبك‌ها ‌در ‌بعضي ‌مناطق ‌تاجيكستان ‌و ‌قرقيزستان ‌از ‌اقليت ‌به ‌اكثريت بانفوذي ‌تبديل ‌شده‌اند. ‌با این ملاحظه، برتري قابل ملاحظه ‌ازبكستان ‌در ‌زمينه ‌جمعيت، ‌نيروهاي ‌مسلح ‌و ‌اقتصاد ‌نسبت ‌به ‌كشورهاي ‌همسايه ‌باعث ‌نگراني ‌شديد ‌آن‌ها ‌مي‌شود. ‌در ‌واقع، ‌اين ‌قسمت ‌شوروي ‌سابق، ‌يكي ‌از ‌مناطق مستعد تنش محسوب می شود. ‌مين‌گذاري ‌بخشي ‌از ‌مرزها ‌بين ‌جمهوري‌ها، تأییدی بر این مدعا است.
طبيعي ‌است ‌كه ‌روي ‌كار ‌آمدن ‌نيروهاي ‌اسلام‌گرا ‌در ‌ازبكستان ‌مي‌‌توانست به ‌فاجعه ‌عظيمي ‌براي ‌آسياي ‌مركزي ‌تبديل ‌شده ‌و ‌‌براي ‌روسيه، ‌ايران، ‌چين ‌و ‌غرب ‌مشكلات ‌بزرگي ‌به ‌وجود ‌آورد. ‌همان طور ‌كه روندها طی سالهای اخیر نیز نشان می دهد، ‌هيچ ‌نيروي به جز اسلام گرایان نمی توانند جایگزین دولت ‌كريم¬وفِ ‌تعويض‌ناپذير باشند. ‌البته، ‌همزمان ‌اين ‌احساس نیز وجود دارد ‌كه این ‌دولت ‌ازبكستان ‌است ‌كه ‌با ‌سياست ‌خود ‌واقعيتي ‌را ‌ايجاد ‌كرده ‌كه ‌بايد ‌بين ‌اين ‌دولت ‌و ‌اسلام‌گرايان ‌افراطي یکی ‌انتخاب شود. ‌اين ‌سياست ‌هر چه ‌بيشتر ‌تداوم ‌يابد، ‌خطر ‌اسلامي ‌بيشتر ‌مي‌‌شود.
با این وجود و ‌در شرایط ‌جاري ‌نيز ‌مقامات ‌رسمي ‌ازبكستان ‌با ‌همسايگان ‌خود ‌روابط ‌پيچيده‌‌اي ‌دارند. ‌بحث ‌بر ‌سر چگونگی توزیع ‌آب ‌و تولید ‌برق در آسیای مرکزی ‌اين ‌روابط ‌را ‌باز ‌هم ‌پيچيده‌تر ‌مي‌‌ کند. ‌سرچشمه ‌رودخانه‌هاي ‌اساسي ‌منطقه ‌در ‌قرقيزستان ‌و ‌تاجيكستان ‌واقع ‌شده ‌و ‌آن‌ها ‌مي‌توانند با ذخیره ‌آب، ‌براي فعالیت ‌نيروگاه‌‌هاي ‌برق ‌آبي ‌و ‌آبياري مزارع ‌كشورهای پائین دست مشکلاتی ‌را ‌ايجاد ‌كنند. ‌ازبكستان ‌به ‌نوبه ‌خود ‌از ‌شبكه ‌واحد ‌انرژی ‌آسياي ‌مركزي ‌كه ‌در ‌سال‌هاي ‌1970 ‌ايجاد ‌شده ‌بود، ‌خارج ‌شده ‌و ‌بدين ‌وسيله ‌در ‌آستانه ‌زمستان ‌سرد ‌براي ‌همسايگان ‌خود ‌مشكلاتی ‌ايجاد ‌كرده است.

اتحاد مسکو- آستانه
عامل ‌افغاني ‌به ‌عنوان ادويه ای ‌تند ‌به ‌اين «خورشت» ‌اضافه ‌مي‌شود. ‌اواخر ‌سال‌هاي ‌1990 ‌كه ‌طالبان ‌90 درصد ‌سرزمين ‌افغانستان ‌را ‌كنترل ‌مي‌‌كرد، به طور طبیعی ‌توسعه ‌طلبي خود را ‌به ‌كشورهاي ‌مجاور ‌تاجيكستان ‌و ‌قرقيزستان نیز سرایت داد ‌كه توان دفاع ‌از ‌خود ‌دفاع از خود را نداشتند. ‌خوشبختانه ‌به واسطه ‌وجود ‌ائتلاف ‌شمال ‌افغانستان ‌كه ‌10 درصد ‌باقي ‌مانده ‌خاك ‌اين ‌كشور ‌را ‌كنترل ‌مي‌‌كرد، ‌اين ‌توسعه‌‌طلبي ‌محدود ‌بود. ‌ائتلاف ‌شمال ‌به تبع ‌كمك‌هاي ‌گسترده ‌ايران، ‌ازبكستان ‌و ‌روسيه ‌استقامت ‌كرد و ‌بعد ‌از ‌حوادث ‌11 ‌سپتامبر ‌2001، ‌ايالات ‌متحده ‌آمريكا ‌به ‌حامي ‌اصلي این ‌ائتلاف ‌تبديل ‌شد.
از آن زمان، آمريكا و متحدانش در افغانستان در حال جنگ هستند. در واقع این آمريكا است که مي‌‌جنگد و متحدان آن تنها تظاهر به جنگيدن مي‌كنند. اوضاع افغانستان رو به وخامت گذاشته و طالبان به سرعت كنترل خود بر این كشور را افزایش می دهد. راهبردي كه باراك اوباما، رئيس جمهور آمريكا جديداً اعلام كرد، باعث خوشبيني نمي‌شود. رئيس جمهور آمريكا ژوئیه 2011 را به عنوان تاريخ خروج نيروهای این کشور از افغانستان اعلام كرده، اما هيچ شرطي براي آن مطرح نكرده است. وي همچنين توضيح نداده که خروج این نيروها چه زماني پايان خواهد يافت، ولي معمولاً اين روند طول نمي‌‌كشد. باید به این نکته نیز توجه داشت که عواقب سياسي خروج نيروها هميشه بازگشت‌ناپذير است.
با وجود اينكه اوباما درباره برنامه‌‌هاي متحدان خود در اين مورد چيزي نگفته، شكي نيست كه آن‌ها سريع‌تر از آمريكايي‌ها با احساس «رضايتمندي از مأموريت انجام شده» فرار خواهند كرد. افزايش فعلي نيروهاي آمريكايي كه برابر با نيروهاي شوروي در زمان حضور این کشور در افغانستان است، اهميت اصولي ندارد. جنگي كه نه تا پيروزي، بلكه تا تاريخ معيني ادامه دارد، محكوم به شكست است. طالبان مي‌تواند تا آن موعد پنهان شود و براي آمريكايي‌ها «ظاهر تخيلي موفقيت» ايجاد كند. ولي بعد از خروج نيروهاي آمريكايي دستشان باز خواهد بود و می¬توانند فعالیت خود را مضاعف کنند.
عمليات آمريكا و ناتو در افغانستان، تحفه ارزنده‌اي براي روسيه بود. تقريباً بار اول در تاريخ بود كه به جاي اينكه نظاميان روس در راه منافع ديگران قربانی شوند، نظاميان كشورهاي ديگر به خاطر روسیه جان خود را به خطر می انداختند. حتي بدون اطلاعات راهبردی قابل ملاحظه نیز می توان فهمید که طالبان، روسيه را بيش از هر کشور دیگری (به ویژه كشورهاي غربی) تهديد مي‌كند. اما به نظر مي‌ رسد كه سياست مسكو در اين زمينه معقولانه نبوده است. مسكو به هر وسيله ممكن مانع از آن مي‌شد كه سربازان ناتو در راه امنيت روسيه جان خود را از دست بدهند. هميشه در این زمینه اشکال¬تراشی می کرد كه درخواست تعطيلي پايگاه آمريكايي «ماناس» در قرقيزستان، يكي از نمونه‌هاي اين سياست نابخردمندانه است.
طراحان راهبرد روسیه فقط در سال جاري توانستند احساسات خود را كنترل كرده و از ايجاد موانع بر سر راه ترانزيت بارهاي ناتو به افغانستان دست بكشند. البته، ناظران زيادي در مسكو دستخوش تفكرات ايذايي شده‌اند كه نكند روسيه مابه ازاء اندکی در این خصوص گرفته باشد. به عبارت ديگر، رفتار مسکو نسبت به ناتو در زمينه افغانستان شبيه به رفتار تاجيكستان نسبت به پايگاه 210 روسيه در این کشور است.

جمع بندی
بعد از آنكه آمريكا و متحدانش از افغانستان خارج شوند، این واقعیت بیشتر روشن خواهد شد. دير يا زود حركت طالبان به سمت شمال از سر گرفته خواهد شد، كسي نخواهد توانست مانع این روند شود و آمريكايي‌ها نیز بعد از خروج، دوباره به افغانستان باز نخواهند گشت. درست است كه توان نظامي طالبان بسيار محدود است، اما آن‌ها در پی جنگ كلاسيك نخواهند بود. آن‌ها در آسياي مركزي يك «جنگ چریکی» راه خواهند انداخت كه طی آن هم از اعمال تخريبي تروريستي و هم از تبليغات اسلامي استفاده خواهند كرد.
هرچند در این شرايط است كه نيروهاي سازمان پيمان امنيت ‌جمعي می¬توانند کارآمدی خود را نشان دهند، اما واقعیت این است که اين نيروها قبل از اينكه متولد شوند، مرده اند. به عبارت دقيق‌تر، اين نيروها از نيروهاي سازمان امنیت جمعي به نيروهاي روسي - قزاقستاني تبديل شده اند و این تحولی منطقی است. اگر طالبان واقعاً حملات خود را به مناطق شمال افغانستان توسعه دهد، سقوط رژيم‌هاي دوشنبه، بيشكك و تاشكند اجتناب‌ناپذير خواهد بود.
در این زمینه، به نظر می رسد که عشق‌آباد با طالبان به توافق خواهد رسيد. در اين شرايط حفظ قزاقستان براي روسیه اهميت تعيين كننده‌اي خواهد داشت، تا بين شهرهاي روسي بارنائول و آستراخان جبهه جديد ايجاد نشود. به نظر مي¬رسد كه مقامات قزاق اين واقعيت را به خوبی درك مي‌كنند و بر خلاف «متحدان» ديگر روسیه، حاضرند در دفاع مشترك سهم واقعي خود را ايفا كنند. ولي ساير كشورهاي آسياي مركزي خودشان سرنوشت خود را انتخاب خواهند كرد.

منبع: الكساندر خرامچيخين، معاون مدير انستيتوي تحليل سياسي و نظامي، نشریه «بررسي مستقل نظامي»